Combineer Chileense roots en een persoonlijke ervaring met adoptie en een man met een missie wordt geboren: acteur Diego vraagt aandacht voor het onderwerp inclusief ouderschap en werkt samen met stichting WereldOuders aan positieve verandering.


‘Als kind wilde ik 14 kinderen’, vertelt hij lachend. Diego (1992) is geboren in een klein dorpje in Noord-Brabant en heeft een Nederlandse moeder en een Chileense vader. ‘Tijdens de vakanties bij mijn Chileense familie was ik altijd omringd door grote, veelal samengestelde gezinnen. Mijn neven en nichten kregen vaak al rond hun achttiende hun eerste kind. Dat was mijn referentiekader en heeft mijn kijk op ouderschap beïnvloed. In de Latijns-Amerikaanse cultuur vormt familie het middelpunt van het leven en als kind zag ik vooral de warmte en de gemeenschapszin. Later besefte ik dat ook binnen hechte families uitdagingen en verdriet bestaan.’

Inmiddels is Diego vader van zoon Sem (5). ‘In het begin sprak ik over een kinderwens, nu zeg ik liever ouderwens, met alles wat ik nu weet.’ Het ouderschap en de weg ernaartoe verliepen anders dan ik me had voorgesteld. Niet alleen omdat ik uiteindelijk alleenstaande vader werd, maar ook omdat i tijdens het adoptietraject werd geconfronteerd met de kwetsbaarheid van gezinnen de manier waarop het Nederlandse systeem functioneert. Als adoptieouder word je geprezen omdat je een kind een thuis biedt. Maar wat vaak wordt vergeten is het verhaal dat daaronder zit: ouders die afscheid moeten nemen van een kind en een kind dat een ingrijpende scheiding meemaakt.’

‘Door alles wat ik heb meegemaakt, is mijn kijk op ouderschap veranderd. Ik vind inmiddels juist dat alles op alles gezet moet worden om gezinnen bij elkaar te houden. Daarom voel ik me zo verbonden met het werk van WereldOuders, waar ik ambassadeur voor ben. Hun uitgangspunt is niet dat kinderen een nieuw gezin moeten krijgen, maar dat gezinnen de juiste ondersteuning ontvangen. Dan blijkt dat kinderen veel minder vaak van hun familie gescheiden hoeven te worden.’

‘Toen ik bij de notaris iets moest regelen voor mijn zoon, kreeg ik de vraag of ik een goed doel in mijn testament wilde nemen. Dit zette me aan het denken. Natuurlijk wil ik dat Sem het goed heeft, maar hij heeft al iets gekregen wat voor veel kinderen in Latijns-Amerika niet vanzelfsprekend is: een veilig thuis. En waarom zou mijn vermogen alleen naar mijn eigen kind moeten gaan? Ik heb daarom besloten om het te doen: WereldOuders staat in mijn testament. Door hier op tijd over na te denken, heb ik bewust kunnen kiezen welke waarden ik wil doorgeven en dat vind ik geweldig.’


Dit artikel is tevens gepubliceerd in onze herfst-editie van Update